Fietsen op de baan, op de weg en in de wereld

Ik fiets op de weg, op de baan en in de wereld en soms doe ik ook nog wel eens iets anders. Je kunt er hier in ieder geval over lezen. In de categorie 'DagIn DagUit' kun je allerlei nieuwtjes lezen. Onder 'Fietsreis midden-Oosten 2005' kun je lezen over de reis die ik samen met Freek, Jim en Peter maakte in het voorjaar van 2005 en onder 'Fietsreis CUBA 2007' over de reis die ik samen met Jim maakte in april 2007.

Met Team SVA naar het NK Amateurs!

In Apeldoorn werd vandaag het Nederlands Kampioenschap Sprint en Duur Omnium verreden. Het werd voor Carolien weer een mooie dag op een wielerbaan.
De amateurs van Team SVA deden mee aan het Sprint Omnium maar ook de begeleiding (Marco en Serge) kwamen aan de start. Ik stond natuurlijk weer langs de kant met aanwijzingen, hulp en aanmoedigingen. De heren amateurs en dus ook mijn collega's uit de begeleidingsstaf van Team Sprinters velodrome Amsterdam, stonden aan de start voor een Sprint Omnium.
Het Omnium bestond uit een sprinttoernooi, 500 meter tijdrit en Keirin wedstrijden. Aan het eind van de dag had Cees de minste punten en werd gehuldigd als Kampioen van Nederland. Hylke stond naast hem op het podium met brons om zijn nek en Dempster werd vijfde. Onze teammanager Marco toonde in de Keirin te begrijpen wat tactiek is en eindigde als 9de, direct gevolgd door onze materiaalspecialist Serge als 10de.
Cees vertelde dat hij precies een jaar geleden nog een Introductietraining volgde, zijn tweede. Hij had na de eerste van mij terug moeten komen omdat hij niet ontspannen genoeg op de fiets zat, vertelde hij. Nu precies een jaar later had ik hem opnieuw verteld dat hij moest ontspannen maar nu met een heel ander doel. Je kunt ver komen in een jaar als de basis goed is!
Super trots ben ik op het hele team, samen hebben we getraind en gewerkt aan dit resultaat. Dit resultaat is wat mij betreft nog maar het begin. Op naar het 'grote' NK sprint en het uitbouwen van ons TEAM!

Krant & Krant klik op het artikel om het te lezen.

Zesdaagse van Amsterdam

Ook dit jaar was ik weer 6 dagen druk tijdens de zesdaagse van Amsterdam. Ik coördineerde de vrouwen zesdaagse: ik coachte de vrouwen, regelde alles wat ze nodig hadden zo ver in mijn vermogen lag, won een weddenschap met Michael Zijlaard, droogde hier en daar een traan, zorgde voor grip boven in de baan, deed boodschapjes enz enz.... helemaal leuk!

Kirsten en Vera waren haast onklopbaar. Fantastisch om te zien hoe sterk die meiden zijn. Maar ook de rest reed beter als ooit te voren! De vrouwen krijgen de koppelkoers echt onder de knie en het is ook nog een reuze spannend om naar te kijken.

Bij de sprinters gaf Gregory Baugé sprintles in zijn regenboogtrui.
Dempster en ik, hoe gênant dat ook is om te vragen, wilden toch wel ff met de eigenaar van de heiligste trui op de foto.Tegen dempster zei ik "zo je staat nu naast de trui. Nu nog in de trui!".

Als je meer wilt weten over hoe het met de sprinters gaat, kijk dan op baansprinters.nl

Yura was er ook op de 6 daagse en heeft haar camera weer ter hand genomen. Al haar filmpjes zijn niet heel handig tijdens de trainingen om zo direct te kunnen evalueren maar ook leuk voor een impressie van de vrouwen zesdaagse:

Scratch the movie...

Woooooowww!!! Natalie Kampioen!!!

Ik kan het nog steeds niet geloven! 1 én 2!
Eva wist samen met Natalie naar de bovenste 2 plekken van het Kampioenschap van Nederland Scratch te rijden. Ze maakten samen een plan en voerde dat naar de letter succesvol uit. Het was ongelooflijk, fanatastisch, onbeschrijvelijk! Ik kom tekst te kort....

Sprintster Birgitta zette ook een super prestatie neer op de Scratch. Vooraf stelden we vast dat het fantastisch zou zijn als ze bij de eerste 10 zou rijden. En wat denk je! Birgitta werd 10e!
Nou werd mijn aandacht in de finale een beetje afgeleid door de stunt/het plan dat Eva en Natalie uithaalden. Gelukkig heeft Yura alles gefilmd en kan ik dat in de herhaling alsnog goed bekijken.

De heren sprinters deden het ook super goed. Ze reden mooie tijden over 200 en 500, reden goede sprints en keirins en bovenal hebben ze super veel geleerd en ervaren.

Later meer foto's, video's en verhalen.
Hier onder wel al vast een stukje studiosport met ergens achterin een Team Sprinters Velodrome Amsterdam shirt in beeld.

Korte impressie afgelopen tijd...

Op zaterdag 19 september ging ik naar de instructeursdag van schaatsschool Duosport. Altijd leuk om iedereen weer ff te zien. Daar komt het in de winter niet zo vaak meer van omdat ik zo onwijs druk ben op de baan en daardoor geen tijd heb om nog schaatsles te geven. Jan Huijbers, één van de grondleggers van de methode actiontype en het boek totaalcoachen waarin ik geintresseerd ben, zou een presentatie komen geven op de instructeursdag dus daar wilde ik wel graag bij zijn!

Op 3 oktober deed ik uit sollidariteit en om Ome Cor een plezier te doen mee aan het NCK (Nederlands Club Kampioenschap ploegentijdrit). Ik realiseer me dat ik dit jaar alleen Nederlands Kampioenschappen heb gefietst. Dat is wel een beetje raar. Ik heb heel erg m'n best gedaan, goed ingereden en doorgebeten, toch moest ik er (zoals verwacht) af. 20 km deed ik mee in het waaiertje. Waaien deed het zeker daar in Hogenzand! De vrouwen van de Adelaar werd op 1 na laatste...

Ik ben héél druk met de sprinters. Er wordt hard getraint maar ook hebben we met het team al 2 Populaires in Alkmaar bezocht en daar heel veel geleerd. Dit weekend rijden ze in het omlijstingsprogramma sprintwedstrijden. Natalie rijdt de achtervolging en de dag erna ook de scratch. Birgitta rijdt zondag ook de scratch.
Inmiddels is het team gehuld in prachtige pakken. Kijk voor meer info op de site www.baansprinters.nl.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Vandaag bezocht ik het NLCoach congres op Papendal. Het was erg intressant én ik heb een aantal intressante sprekers gehoord en ontmoet.
Helaas mocht ik geen prijs in ontvangst nemen. Er waren 3 prijzen. 2 daarvan waren al vergeven na de eerste nominatie ronde. Voor de 3de en laatste prijs waren 2 kandidaten, ik en een ander. Een week geleden mocht ik op kantoor komen om daar mijn verhaal te doen. Het gesprek ging erg goed, ik heb gedaan wat ik kon maar het was niet genoeg voor het winnen van de prijs. Helaas...

Vandaag kreeg ik echter wel een heel leuk telefoontje! Echt gaaf! Eva Heijmans belde me naar haar NK race puntenkoers. Ze was 2de geworden!!! De afgelopen tijd mocht ik Eva, trainen en adviseren en gangmaken richting het NK. Eva, klasse echt onwijs gefeliciteerd! Je hebt ZILVER GEWONNEN!!

Genomineerd voor de NLcoach Support Prijs 2009!!

Toen ik gister thuis kwam van de Ladies Tour vond ik een brief van Nlcoach in mijn brievenbus. Ik durfde hem haast niet open te maken want ik was bang dat het een afwijzing zou zijn op mijn aanvraag voor de NLcoach Support Prijs 2009. Tot mijn grote vreugde zag ik dat ik tot de laatste 5 behoorde en dat een commissie nog naar de aanvragen zou gaan kijken zodat er 3 winnaars over blijven. WOW!!! echt onwijs spannend!
Maar wat nu? Contact zoeken met Nlcoach en ze nog eens laten weten dat ik echt onwijs gedreven ben? Dat ik er echt alles aan doe om zo'n goed mogelijke coach te worden?
Die avond had ik van Rogier Hoorn, van Sportsminds, de laatste bijeenkomst van de cursus MBTI voor coaches. We vertelden allen weer onze hit van de week. Nou ik wist hem wel! die brief van net. (M'n shit is dat iemand 2 tickets a meer dan 2000 euro op mijn creditcard heeft geboekt, al komt het wel goed, ik schijn verzekerd te zijn, maar dat terzijde.)
Ik vroeg het Rogier, wat denk jij? Nlcoach mailen en extra info geven? er is nogal wat gebeurd sinds ik mijn aanvraag instuurde, ik ben echt goed bezig maar kan wel wat support gebruiken....

Met SwABo naar de Holland Ladies Tour

Sinds kort ben ik ook betrokken bij de begeleiding van het SwABo Ladies Cyclingteam. Ik ga bij het team als ploegleiding aan de slag maar ook vooral als trainer en coach.
Voor het eerst stond voor het team de Holland Ladies Tour op het programma en de eerste twee dagen was ik er bij om de meiden van het team te ondersteunen.
De eerste dag ging ik met verzorger Remco op pad en regelden we het eten, gaven bidonnen aan en ving ik de meiden op bij de finish.

De tweede dag stond er een tijdrit op het programma. Ik reed met mijn autootje achter Krista aan en later nam ik bij ploegleider Edwin plaats in de wagen achter Natalie. Daar maakte ik een filmpje van:

Verslag stage Manchester

Van 18 t/m 24 augustus was ik op stage op de baan in Manchester.
Voor baanwielrenners en coaches is Manchester denk ik toch wel het Mekka, zeker na de olympische spelen van Peking.
Het leek mij dus goed daar eens mij licht op te steken en nieuwe inspiratie en ideeën op te doen. Ik stuurde Bob Barber de cycling manager van de baan daar een mailtje met de vraag of ik een week mocht komen om te zien hoe zij het doen en om mijn ervaring en vaardigheden als baancoach uit te breiden. Ik was van harte welkom!
Van Wim leende ik een fietskoffer zodat ik m'n eigen baanfietsje mee kon nemen. Ik wilde toch wel graag ook zelf een rondje fietsen, bovendien vind ik het ervaren van methodes en oefeningen en trainingsvormen vanaf de fiets ook heel waardevol. Je ervaart het dan toch anders als wanneer je alleen maar langs de kant staat.

Ik ging er om verschillende redenen heen. Ik wilde eens zien hoe zij daar hun trainingen en faciliteiten hebben georganiseerd voor recreanten. Ik geef nu al een tijdje trainingen op Het Velodrome en het leek mij goed eens na te denken over wat en hoe ik het doe. Niets zet me zo aan het denken als een ander zijn methode zien en ervaren, je gaat dan toch eerder buiten je eigen doos en eigen waarheid denken.
Daarnaast wilde ik graag uitzoeken of het een goede plek zou zijn om met de Sprinters heen te gaan op trainingskamp.
Ook hoopte ik dat ik het GB team zou kunnen zien trainen en daar wat van op zou steken.
En tenslotte zou Heiko Salzwegel een masterclass geven die ik graag wilde bijwonen, want van zo'n topcoach zou ik zeker heel veel kunnen opsteken.

Je bent er zo met het vliegtuig en het tijdsverschil helpt ook nog een handje. Om 9.45 vertrok m'n vliegtuig, om half 12 was ik op de baan en om 12.15 reed ik m'n eerste rondje in een vrije training Manchester style: Taster session. Bij ons in Amsterdam zijn vrije echt vogelvrije trainingen; soms wel 80 renners op een 200m baan zonder trainer of coach langs de kant die de veiligheid in de gaten houdt. Iedereen welkom en niemand die controleert of je wel op de baan rijden kan. Zelden waag ik mij daar in Amsterdam tussen. In Manchester gaat dat anders. In zo'n Taster session is maar plaats voor 16 renners. Niet meer, niet minder. Ik moest dus even wachten of er wel plek voor me was want ik kon pas rijden als iemand niet kwam op dagen. Daarnaast duurt zo'n Taster maar een uurtje en kost 9 pond 60. Een trainer staat langs de kant om in de gaten te houden dat iedereen zich aan de regels houdt en om beginners op te vangen en uitleg te geven. Kortom dat was reuze relaxed, bijna saai, rondjes rijden op die 250 meter baan.
Wil je aan Structured Quality Training sessions (SQT) meedoen dan moet je geaccrediteerd zijn; goed genoeg op de baan kunnen fietsen. Zo'n accreditatie krijg je na tenminste 6 uur aan opleidingssessies en dat gaat in verschillende stappen. Daar gaat best wel wat tijd overheen want in de week dat ik er was werden deze sessies niet aangeboden en Bob vertelde dat ze vaak vol zitten en er weinig tijd is om ze te organiseren. Ik mocht bij wijze van uitzondering met een voorlopige accreditatie de baan op en aan SQT's meedoen omdat ik aantoonbaar toch wat baanervaring had. Vooraf aan elke sessie moest ik mij melden bij de receptie en daar een voorlopige accreditatie inleveren en me melden bij de dienstdoende coach met een formulier waar hij achteraf op moest aangeven hoe het was gegaan. Natuurlijk zou ik elk moment weg gestuurd kunnen worden als ik er toch niks van bakte. Ik zie mezelf als best flink streng tijdens mij trainingen op de baan in Amsterdam maar ik voelde me meteen helemaal niet zo streng meer!

Ik deed mee aan een SQT A (snelle rijders), aan een training met derny, aan een SQT B (niet zo snelle en fitte rijders) en aan een SQT voor boven de 40. Na deze 4 trainingen (zonder problemen) op voorlopige accreditatie was mijn formulier met commentaar vol (no problems) en kreeg ik een volledig track accreditatie! (incl pasfoto). Op zaterdagochtend deed ik, volledig geaccrediteerd, nog een madisontraining. Erg erg leuk om dat weer eens zelf te koppelen met maar 2 koppels achter de derny.
Na een paar dagen had ik best wel zere benen want van trainen komt het eigenlijk niet meer. Toch was het super om weer zoveel te fietsen en eens deelnemer aan trainingen te zijn. Je krijgt dan toch een ander beeld als wanneer je langs de kant staat of mee fietst terwijl je de leiding hebt. Er was ondanks mijn gefiets voldoende tijd om met de coaches te praten en ideen en ervaringen uit te wisselen. Erg leuk en leerzaam (voor beide partijen). Ik deed een paar ideen voor oefeningen op en kon de coaches ook een paar andere oefeningen geven. Zo vertelde ik coach Paul of Paul's oefening een variatie op rondje pakken bedacht door Paul.
Op donderdagochtend mocht ik een andere Paul assisteren bij een training voor jeugd. Dat was enorm leuk om te doen. De kids vonden het erg leuk om nu eens een Nederlandse juf te hebben.
Het is wel echt een verschil of je op een 250 meter baan werkt of op een 200 als in Amsterdam. Je kunt in Manchester zo langzaam door de bocht, griezelig langzaam, en dat maakt het wel een stuk eenvoudiger voor beginners, kinderen en mindere goden.
Engelssprekenden hebben het dit jaar goed bij mij want mijn Engelse track lingo is enorm vooruit gegaan.

's ochtends of 's avonds deed ik mee aan trainingsessies en 's middags nam ik op de tribune plaats om te kijken bij de trainingen van de sprinters van team GB. Het was heel boeiend en leerzaam maar ook herkenbaar en saai om te zien wat zij deden. Ik kan niet zo goed omschrijven wat ik nou precies geleerd heb door naar hun te kijken maar merkte toen ik weer met mijn eigen team op de baan was dat je er onbewust toch veel van oppikt. Aan de andere kant was het ook best saai. Een training van 4 uur met sprint elementen bevat veel rust, dus maakte ik foto's en deed ik wat leeswerk over bv het gebruik van creatine, het gebruik van ademhaling en mbti. Herkenbaar waren de trainingsvormen want diezelfde doen wij ook. Dat moet een goed teken zijn! Opvallend was de hoeveelheid renners, allemaal sprinters en dat ook de aangepast sporters (tandems) meetrainden.
En ja ik heb ze gezien de grote namen: Chris Hoy, Jason kenny, Vicki Pendelton etc...

Jason Queally test bandjes.

In het weekend nam ik deel aan de masterclass endurance die Heiko Salzwedel. Heiko is zeg maar de coach van alle GB coaches. Hij komt oorspronkelijk uit oost-duitsland, heeft o.a. in Australie gecoached en de Deense achtervolgingsploeg naar hun succes gecoached. Nou ben ik niet zo'n duurrenner en ook niet echt een duurtrainer/coach maar toch leek het mij zeer interessant. En dat was het ook, sterker nog het was fantastisch! Ik heb misschien wel meer nieuwe dingen gehoord als in de hele wt3 cursus van de knwu. Heiko vond het ook prima dat we hem onderbraken of vragen stelden. Nou had ik vooraf al bedacht wat ik graag van hem wilde weten en mag ik ook graag uitgebreid doorzagen over onderwerpen, kortom helemaal goed!
Er was een theoretisch gedeelte en een gedeelte op de fiets op de rollen en op de baan. ik heb een deel meegedaan maar ook een deel vanuit de coach bekeken.
Ook hier vond ik het toch ook heel nuttig en leerzaam de trainingsvormen die hij gebruikt ook vanaf de fiets te ervaren. Al kon ik niet anders dan constateren: eens een sprinter altijd een sprinter.
De startjes uit het startblok vond ik helemaal fantastisch, dat is helemaal mijn ding. Ik wil zo'n ding in de kamer! De eerste dag telde Heiko af voor de start. Ik vertelde hem dat ik het geluid van de startmachine op mijn laptop heb en dat ik dat gebruik om mijn renners bij de start een goede timing aan te leren. Dat vond hij een goed idee en nam het van mij over. De tweede dag deden we de startjes met de piepjes.
Ook op een 500 vliegend kan ik nog helemaal uit m'n dak. Ik had weer eens ouderwetse zwarte vlekken voor de ogen en wazig gevoel in m'n hoofd en lijf. (Eigenlijk best lekker...) Maar die duur dingen keer op keer het gewoon niet aan mij besteed. 8 rondjes vliegend en dan een aflopend schema rijden; nou ik dacht het niet...
Er werden van onze sessies op de baan video-opnamen gemaakt en achteraf werden die geanalyseerd. Super interessant om samen met zo'n expert naar de beelden te kijken en altijd fijn om te horen dat je als een van de weinigen goed op de fiets zit.

Omdat het baanwielrennen in Manchester het hele jaar doorgaat is het een goede plek om met de sprinters in de zomer heen te gaan. Bovendien weet ik nu door met coaches te praten wat goede wedstrijden en trainingen voor mijn groep zijn. Ik wat contacten opgedaan voor trainingen en verblijf en weet nu dat het volgen van een masterclass echt super is! Als er een masterclass sprint georganiseerd wordt wil ik daar zeker met een aantal renners heen. Dat gaan we echt te gek vinden!

Van Manchester heb ik eigenlijk niets gezien. Ik ben lekker op de baan geweest, dat vind ik toch het leukst! Heel even heb ik cultureel gedaan. Tegenover het hotel was een greyhound stadium. Toen ik een volgende avond daar weer geluid vandaan hoorde komen ben ik toch ff gaan kijken. Ik mocht zonder entree te betalen binnen omdat ik eruit zag als een duidelijk verdwaalde toerist. Er heerste een vreemd 6daagse achtig sfeertje rond het ovaaltje waar de honden renden. Leuk om even te zien:
Van Bob mocht ik een fietsje lenen en dat scheelde reistijd en kosten. Het hotel was 10-15 minuutjes van de baan, dus dat was echt super. Dat links rijden wende wel toen ik eenmaal de weg kende, al trof ik mijzelf 's avonds als ik moe was nog wel eens aan de verkeerde kant van de weg aan. Dat is best schrikken als het verkeer zo op je afkomt.
Echt handig is dat de Tesco (echt een super grote winkel) 24 uur per dag open is. Kom je om 11 uur 's avonds van de baan dan kun je toch nog gewoon een gezond maaltje halen. Sterker nog, stel je komt er om 3 uur 's nachts achter dat je dekbed niet meer voldoet dan haal je die toch even een nieuwe om de hoek bij de Tesco?

Bericht uit clubblad G.W.C. de Adelaar